Tytuł: Aleksander Wat

• Wykonawca: Jacek Kaczmarski
• Wyświetleń: 352

  
   Zmęczony Piorun - wzrok Parsifala
  Biały od żaru kazachskich pól
  Ogląda owal Świętego Graala
  Krwi Boskiej Kielich - Mądrość i Ból.
  
  Wiecznej się poddał wiedzy katordze
  Uczeń Merlina - tułaczy Żyd.
  I grał mu Bacha księżyc po drodze,
  I szły z nim wierne, więzienne wszy.
  
  Szesnastoletni Kałmuk - Marksista
  Girlandy z uszu rzucał na stół,
  Doby odmierzał piwniczny wystrzał
  I chleb łamany z prorokiem w pół.
  
  I wszystkie śmierci były mu dane,
  Ciało drążyła mu każda z kul?
  Sól czasu sypał w otwartą ranę
  Apostoł wszystkich wiar świata - Ból.
  
  Za kalejdoskop białych salonów,
  Za romans z Heglem w Belle epoque
  Knuty bydlęcych na wschód wagonów,
  Pod krzyżem z Chleba ciężki krok.
  
  Z czaszek przyjaciół kapie narkotyk
  Sławy, szaleństwa, strachu i zdrad
  Przez mały okrągły historii dotyk,
  Który zaciera za sobą ślad.
  
  Ciała przyjaciół - warstewka ziemi,
  Pod którą mrowi się trupi ul.
  I śni się wielki Sen o Kamieniu,
  I zrywa ze snu prawdziwy Ból.
  
  Miłość. Tak, Miłość. Sztuka. Tak, Sztuka,
  Lecz Ból, co na pół przecina twarz.
  Nikt już Świętego Graala nie szuka
  I nikt nie broni Wyniosłych Baszt.
  
  Woń cytrusowa słońc Kalifornii,
  W drgających iskrach paryska noc.
  Moi umarli milczą pokornie,
  Na ziemi tarcza moja - mój koc.
  
  Zmęczony Piorun - wzrok Parsifala
  - Światło gasnące z dwóch białych kul -
  Ogląda owal Świętego Graala -
  I Ból zamienia się w Moc.