Tytuł: Axolotl

• Wykonawca: Jacek Kaczmarski
• Wyświetleń: 250

  
   Tak, mam coś w sobie z Cortazara,
  coś z niemowlęcia, coś ze starca,
  mleczną biel tkanki, krwi amarant,
  ot - pół człowieka, pół - padalca.
  
  Aztecki - ptasi i jaszczurzy,
  trochę nikczemny, trochę święty,
  jak lud, o którym świadczą gruzy
  piramid dżunglą porośniętych.
  
  W jednej istocie larwa, mumia,
  skaza wykresów i tabeli;
  rozjaśnia głębie bezrozumne
  krwisty pióropusz moich skrzeli.
  
  Żre was ciekawość i odraza:
  - Taki człowieczy, choć nieduży,
  mimo, że ciało raczej - płaza...
  - Wszyscyśmy płazy w gwiazd kałuży.
  
  W głębinach - nieomylny sternik
  (kompas od nosa do ogona) -
  jestem w zasadzie wszystkożerny,
  choć pościć mogę w nieskończoność,
  
  Bez końca umiem trwać w bezruchu
  wsparty łapkami na otchłaniach
  podobny do mitycznych duchów,
  bez których niewart sen - posłania.
  
  Karmi mnie Wielki Akwarysta
  zasobny w każdą snadź padlinę;
  otacza mnie tęczowy Kryształ...
  I nie wiem tylko -
  czemu ginę.