Tytuł: Ballada czarno biała

• Wykonawca: Jacek Kaczmarski
• Wyświetleń: 244

  
   Mam czarno-biały świata obraz,
  Rzecz ponoć bardzo to niedobra
  Bo może jeszcze wróg się obra-
  zić, że nic wadzę w nim partnera.
  
  Przez to mozaika mi umyka
  Wewnętrznych wstrząsów polityka,
  Którego bezlitośnie tykam,
  Zgłaszam, oczerniam, poniewieram.
  
  Cieszy mnie krytyka tak szczera
  Bowiem dowodzi, że docieram
  Do tego o co chcą się spierać
  Ludzie myślący, a więc żywi.
  
  Gdy nagła bierze mnie cholera,
  lub kiedy już bezsilność zżera
  Jest coś, w czym łatwo powybierać
  Wszechłagodzący relatywizm.
  
  Nie całkiem jest cywilem cywil,
  Nie tacy białowłosi siwi,
  Nie obrzydliwi obrzydliwi,
  I w końcu wszyscy mili Bogu.
  
  Zdają się mówić ci poczciwi
  Jakby nie wiedząc, że ich cywi-
  lizacja każdą myśl wykrzywi,
  A bótg ich Bogiem Dekalogu.
  
  Zawsze tęsknotą ludzi małych
  Porządek świata będzie stały,
  Wieczne sojusze i podziały
  Choćby najwyższej ceny warte.
  
  I to jest obraz czarno-biały,
  Jakby się mrówki dogadały,
  Ze wspólnym domem ich wspaniałym
  Ma jedno być mrowisko martwe.
  
  A w mojej bieli migotliwe
  Barwy ratują to, co żywe
  Co moja czerń obraca w niwecz,
  Jak kiedy światła nagle gasną.
  
  Dusze subtelne i wrażliwe
  Nie chcą uwierzyć w byt kontrastów,
  Ja z pragnień jedno mam żarliwe
  Móc widzieć ciemność, widzieć jasność.
  
  Dusze subtelne...