Tytuł: Traktat o przestrzeni

• Wykonawca: Jacek Kaczmarski
• Wyświetleń: 264

  
   To się pojmuje na świeżym powietrzu
  Słuchając Mozarta, czytając Montaigne'a:
  Musi być przestrzeń w muzyce i w wierszu.
  Muszą być miejsca puste na wybrzmienia.
  
  Słowa i dźwięki muszą same z siebie
  Cieszyć się z nowo powstałego wzoru
  I lśniąc z osobna, jak gwiazdy na niebie
  Być jednocześnie ziarnem gwiazdozbiorów.
  
  Tak samo ludzie. Kiedy im za ciasno
  W ruchu z nakazu ogólnej zasady -
  Służą jej tylko, tracąc barwę własną,
  A w każdej służbie tkwi zalążek zdrady.
  
  Zdrada zaś zaraz grzebie cały zamysł
  I w proch się sypie bezcenna mozaika.
  Dla siebie tylko święci każdy kamyk
  I nie słuchają nuty fletu grajka.
  
  Przypuśćmy jednak, że stanęły szyki
  Słów, z których każde z miejsca swego rade;
  Wtedy potrzebny jeszcze atom dziki,
  Nieprzewidziany idealnym układem -
  
  Dźwięk - niespodzianka, słowo, jak zgrzyt życia
  Co dzieła całość w ruch wprawi z kopyta;
  I będzie jedność celu i przeżycia
  W spełnieniu cząstek na własnych orbitach.
  
  W taką możliwość nie da się uwierzyć
  W tłumie, co kręci się jak płyta zdarta -
  To się pojmuje na powietrzu świeżym
  Czytając Montaigne'a, słuchając Mozarta.