Tytuł: Zbigniewowi Herbertowi

• Wykonawca: Jacek Kaczmarski
• Wyświetleń: 254

  
   Oto oswajam śmierć -
  szlifuję soczewkę pamięci
  Akwarium ryb egzotycznych
  wzdętych okiem epoki
  Kurz na skórze rąk -
  sproszkowane diamenty
  Dobrowolna cykuta
  kulturalny narkotyk
  
  W wypukłym menisku łzy
  nieme twarze widać najostrzej
  Powtarzają bezgłośnie
  swą nieustanną przestrogę
  Krzyczy Marsiasz i Hamlet
  połyka powietrza ostrze
  Fortynbras i Apollo
  z krwi każą spłukać podłogę
  
  Po spektaklu nad sceną
  chciałbym się jeszcze pohuśtać
  Dialektyki szorstki sznur
  kusząco stęka na haku
  Ale idealistom pisane
  Łoże Prokrusta
  Dostojna faza skargi
  pokora potęgi smaku
  
  Przed śmiesznością męczeństwa
  broni ironii peryskop
  System ukośnych luster
  zmyślna pułapka na światło
  Lecz drzazga zła utkwi w oku
  gdyby się lustro rozprysło
  A brukowcem pogardy
  rozbić je bardzo łatwo
  
  Oto potwierdza się to
  co widziałem nie chcąc uwierzyć
  Neron czuje się nieźle
  nie słucha nikt Aureliusza
  Z przesłuchiwanych aniołów
  ścieka jak ściekał wosk świeży
  Przepowiadając przyszłość
  która nikogo nie wzrusza
  
  Tak więc oswajam śmierć
  Carycę Czerń Miłosierną
  Zastrzyk Wystrzał lub Gaz
  Wybuch w Europy okopie
  Pozostawiam po sobie
  moją przysięgę na wierność
  Liniom dłoni składaną
  przez odcinany paznokieć