Tytuł: Bezkrólewie

• Wykonawca: Edyta Geppert
• Wyświetleń: 295

  
   Gdy serca roztrzęsiony werbel
  Dyktował tempo do odwrotów
  U drzwi spotykał świętą Helgę
  Co była święta, tak jak spokój.
  I tak naiwna, jak to ciele
  Pokorne w laskach i niełaskach
  Lecz nie potrzeba było wiele
  By znów pozwolił się ugłaskać.
  
  Wybacz kochana - mówił on
  To serce ciągnie mnie do kraju
  Gdzie się dziewczynie mówi: won!
  Wprost bezprzykładnie ją kochając.
  
  I cały jednym był wspomnieniem
  Ogarkiem świecy, która jaśniej
  Płonie, ostatnie łowiąc cienie
  By je spamiętać, zanim zgaśnie.
  I przyszłość słona, jak obelga
  Otwarła obcej mowy brewiarz
  I nie zagrzała tronu Helga
  Wśród jego duszy bezkrólewia.
  
  Wybacz kochana - mówił on
  To serce ciągnie mnie do kraju
  Gdzie się dziewczynie mówi: won!
  Wprost bezprzykładnie ją kochając.
  
  A potem los miedziaki zgarnął
  Te marność ponad marnościami
  I cicho pękło ludzkie ziarno
  W kosmosu żarnach nieprzebranych
  A Heldze został w obcej mowie
  Na noce, co się bardzo dłużą
  Ten list z którego się nie dowie
  Czy cierniem była mu, czy różą?
  
  Wybacz kochana - pisał on
  Jak widzisz, byłem z tego kraju
  Gdzie się dziewczynie mówi: won!
  Wprost bezprzykładnie ją kochając