Tytuł: O Kutno

• Wykonawca: Grzegorz Turnau
• Wyświetleń: 348

  
   Jakie to smutne – jakie to smutne –
  wysiadła miłość ze mnie za Kutnem !
  Jeszcze w stolicy wsiadałem na Głównym
  z uczuciem uczuć kolosom równym –
  za Kutnem pociąg stanął i ... cześć ! –
  wysiadła miłość i poszła gdzieś.
  
  O Kutno ! O Kutno !
  wyprałoś mnie z uczuć jak płótno.
  O Kutno ! Okrutne Kutenko ! –
  odjęłoś mi miłość jak ręką.
  
  Próżno w Toruniu czeka dziewczyna –
  zbiegłej miłości mojej przyczyna.
  Jaki to smutek, ach, jaki to smutek,
  gdy od przyczyny się urwie skutek !
  Co robić, człowiek nie wie już sam –
  O ! – jak ja znam to, jak ja to znam !
  
  O Kutno ! O Kutno ! –
  wyprałoś mnie z uczuć jak płótno.
  O Kutno ! Okrutne Kutenko ! –
  odjęłoś mi miłość jak ręką.
  
  Jak to się stało, no jak to się stało,
  że serce Kutna nie przetrzymało ?
  Co jest w tym Kutnie, no, co jest w tym Kutnie –
  że ono nieraz jak nożem utnie ?
  Aczkolwiek kiedyś było i tak –
  z Grudziądzem miałem podobny fakt.
  
  Grudziądzu, Grudziądzu
  tyś serce mi zrobił z mosiądzu.
  Grudziądzu, okrutny Grudziążku ! –
  Uczucie-ś ukrócił w zalążku.
  
  Aczkolwiek kiedyś było i tak - *)
  Z Krakowem miałem też taki fakt.
  Krakowie ! Krakowie !
  Tyś pustkę mi zrobił w alkowie.
  Krakowie, okrutny Krakówku ! –
  Miłości-ś mej miejscem pochówku.
  No – tak...