Tytuł: Sancho (dytyramb)

• Wykonawca: Grzegorz Turnau
• Wyświetleń: 308

  
   Ja - Gargantua, ja - Sancho biedny,
  a swoje wiem:
  Rycerzu błędny - obłędny, zbędny,
  na ziemię zejdź.
  
  Tam - wieczność pusta,
  tam - doskonałość,
  zimna jak lód.
  Tu - groch z kapustą, i poniedziałek:
  codzienny cud.
  
  Patrz, jak się kłębi,
  mieni i kipi
  po wierzchu, w głębi -
  najżywsze życie.
  
  Patrz, ile na raz
  Świata dokoła.
  Radosny nadmiar.
  Chaos wesoły.
  
  Tego nie pozna dusza anielska,
  astralny twór -
  lecz ciągle głodne,
  nieskromne cielsko,
  mych zmysłów wór,
  mych zmysłów wór!
  
  Patrz, jakie piękne
  to, co nie piękne!
  Jakie niezwykłe
  Wszystko, co zwykłe!
  
  Mogło nic nie być,
  a jest to wszystko.
  I nic od tego
  Cudowniejszego.
  
  Tego nie pozna dusza anielska,
  astralny twór -
  lecz ciągle głodne,
  nieskromne cielsko,
  mych zmysłów wór!
  
  Póki są miechy do oddychania,
  póki są serca do miłowania,
  ciała do wzajem-się-zachwycania:
  niech żyje świat!
  
  Póki mam łapy do obłapiania,
  póki mam stopy do stepowania,
  póki mam gardło do gardłowania:
  niech żyję ja!
  
  Po życiu - Nicość,
  ciemność i gnicie...
  Za życia - piję
  Za zdrowie życia.
  
  Nim ścierwnik wydrze
  Z trzewi mych życie,
  ja - robak śpiewam
  na chwałę życia!
  
  Bo nic od niego cudowniejszego,
  nic cudowniejszego!
  Bo nic od niego cudowniejszego,
  nic cudowniejszego!
  
  Bo nic prócz niego
  nie ma żywego.
  Nie ma od światła
  nic świetlistszego.
  Nie ma od świata
  nic światlejszego!
  Niech żyje świat!
  
  Bo nic prócz niego
  nie ma żywego.
  Nie ma od światła
  nic świetlistszego.
  Od tej świętości -
  nic świetniejszego!
  Niech żyję JA!