Tytuł: Artyści

• Wykonawca: Jacek Kaczmarski
• Wyświetleń: 238

Zaszczytami zaszczuci, obarczeni sławą
   Nie poznaliśmy strachu o skórę,
   Na paryskich parkietach salonowy gawot
   Jeszcze jedną ma dla nas figurę.
   Niewidoczny fortepian gra z taktem Szopena
   A narody współczują do wtóru
   Ustawiając na biurku, w requiemach i trenach
   Statuetki Człowieka z Marmuru.
   Taniec śmierci ominął i tak nieśmiertelnych
   Znów dla waszej wiruje korzyści,
   Dobry Anioł Stróż Paszport cel spełnił naczelny:
   Ocaleliśmy przecież Artyści.
   Nam i skrzydeł u ramion na cle nie podcięto
   Nie wybito nam zębów ze szczęki,
   Bylebyśmy się wznieśli ponad ludzkie lamenty,
   Poza bezmiar człowieczej udręki.
   Więc rozważnie odważni, z grymasem cierpienia
   W pełen znaczeń zbroimy się spokój.
   A jak brzmią w naszych ustach wymowne milczenia,
   A jak lśnią nam niechciane łzy w oku!
   Wszak spełniły się nasze proroctwa i wróżby!
   Patrzcie! Żywi, a już między mity!
   Z wynajętych cokołów, w gwarze głupim i próżnym
   Już nie słychać milczenia zabitych.
   Oni nam bili brawo żywymi rękoma,
   Chociaż cień im osiadał na głowach.
   Ale ręce umarły na łańcuchach i łomach,
   Więc my, tu, teraz o nich ni słowa.
   Wiele słów się po prostu nie mieści we frazach!
   Adam, druty, tortury, obozy,
   Przesłuchania, rewizje, tłumy w ogniu i gazach
   Nazbyt bliskie męczeńskiej są pozy.
   Może być, że niedługo, po śmierci za chwilę,
   Kiedy tam znowu zmieni się władza,
   Do wolnego już kraju (za ile? na ile?)
   Naszych zwłok nikt nie będzie sprowadzał.
   Nawet to nas nie wzrusza, myśmy dawno wybrali,
   Sen o wierzbie płaczącej sczezł.
   W testamentach, przy winie, krewni będą czytali:
   Chciałbym spocząć na Pére Lachaise...